„გზა აბნეული, უკვე ბევრჯერ დაბერებული და თითქოს იმ გრძნობით შეპყრობილი, რომ მოდის დრო ვაკეთო ის, რაც ყველაზე მეტად სურს ჩემს „მეს“…

დავიწყე ხატვა, როდესაც ყველაზე მეტად მეტკინა, იმდენად დიდი იყო ტკივილი რომ, სხვებისთვისაც აშკარა გახდა ჩემი გამოძახილი. და დამრთეს უფლება, უფრო მეტიც მითხრეს, რომ უნდა გამეგრძელებინა ხატვა.
14 წელი გავიდა, და ისევ დიდი ტკივილი, და სამყაროს გადაფასება, ათვლა გაგრძელდა. ყველაზე მეტად ვიბნევი, როდესაც მეკითხებიან თუ რას ვსაქმიანობ…
ვცხოვრობ ორ სმაყაროში ჩემს სიზმრებში ფიქრებში, ფანტაზიებში საადაც სულ ვქმნი და აქვე ყოველდღიურობაში სადაც ვარ დედა, შვილი, ცოლი, მეგობარი, “საქმიანი ქალი“. „